Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

że piosenka „Nie płacz Ewka” jest wyznaniem tęsknoty Bogdana Olewicza do czasów rewolucji dzieci kwiatów?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-05-17 16:05)
Alabiew, Aleksander

Nazwisko, imię

Alabiew, Aleksander

Alâb’ev, Aleksandr Aleksandrovič
(właściwie)

Data urodzenia

1787

Miejsce urodzenia

Tobolsko

Data śmierci

6 marca 1851

Miejsce śmierci

Moskwa

Biografia

Urodził się za Uralem, w Tobolsku, nad opiewanym przez poetów Irtyszem, w pokoleniu, z którego wyjdzie Rylejew, OsobaDelwig, Wiaziemski, Odojewski, OsobaPuszkin. Ojciec, człowiek szerszych horyzontów i „lubownik” sztuk sprawuje w Tobolsku rządy gubernatora. Dobrze wykształcony w domu, obyty z literaturą i muzyką, obiera Alabiew z woli rodziców karierę urzędnika, następnie oficera. W r. 1812 broni Moskwy, potem w pogoni za niedobitkami armii Wielkiego Cesarza przebiega Europę, by zatrzymać się dopiero przed Paryżem. Wraca w 1814 r., wzbogaciwszy oczy i uszy o życie i kulturę Zachodu. Już przed „wojną ojczyźnianą” próbuje komponować, ale na poważniejsze wystąpienie publiczne waży się dopiero z początkiem lat dwudziestych. Piszę parę oper, wodewilów i baletów oraz mnóstwo pieśni, coraz bardziej wziętych w moskiewskim i petersburskim towarzystwie. Staje u progu sławy.

Wiosną 1825 r. zostaje nagle aresztowany i osadzony w twierdzy pod zarzutem zabójstwa. Chodziło podobno o śmierć partnera gry w karty. Sąd nie udowodnił wprawdzie Alabiewowi winy – rzecz do dziś nie jest całkowicie jasna – lecz mimo to skazano kompozytora na zesłanie (1826 r.). Po paru latach pobytu w zachodniej Syberii przesiedlony zostaje w góry Kaukaz (1832 r.). Nie wytrzymując dłużej oddalenia od przyjaciół i bliskich przybywa któregoś dnia do Moskwy, by przeżyć tu półtajemnie dobrych parę lat. W r. 1842 zesłano go ponownie, tym razem na krótko, do Kołomna. Przyjaciołom udaje się zyskać dla niego carską amnestię, z zastrzeżeniem, że nie wolno mu będzie brać udziału w życiu publicznym. Wraca w r. 1843 do Moskwy, gdzie w parę lat później umiera.

Lata wygnania skracał sobie pisaniem muzyki i poznawaniem folkloru narodów Bliskiego Wschodu. Był pierwszym, który usiłował zabarwić muzykę rosyjską elementami wschodniej egzotyki. Skomponował w swoim życiu nieco muzyki scenicznej różnego rodzaju: Jej tytuły – Noc księżycowa, czyli Duch domu, Ammałai-bek, Jeniec kaukaski, Bęben czarodziejski, Rusałka i rybak – nic nam dziś nie mówią, choć z pewnością są tu partie godne uwagi. Napisał również parę utworów kameralnych i symfonicznych. Dla poznanego na Kaukazie etnografa Maksymowicza harmonizuje obszerny zbiór pieśni ukraińskich; opracowuje również parę pieśni czerkieskich, gruzińskich, kabardyńskich. Najczęściej i najchętniej pisze pieśni własne; ich liczba przekracza 150.

W tym gatunku miał Albiew rękę najszczęśliwszą, pieśni stanowią właściwe dzieło jego życia. Z natury rzeczy była to przecież domena jakby stworzona dla wyznań lirycznych, najskuteczniejszy sposób na odebranie samotności jej ponurego smaku. Tak wiec cztery tomy Jurgensowskiego wydania pieśni z 1898 r. nazwać można bez przesady „pamiętnikiem lirycznym” kompozytora.

Ton łagodnego pesymizmu, nastroje elegijne i nuta tęsknoty nie są jednak jedynymi strunami, o które potrąca muza wczesnoromantycznego twórcy. Znaleźć tu więc można, obok podbarwionych czułostkowością erotyków – nastrojowe pejzaże w stylu Schubertowskiej Podróży zimowej, szkice rodzajowe, śpiewy biesiadne, pieśni patriotyczne i cygańskie romanse w stylu włoskim, francuskim lub też wschodnim, humoreski zapowiadające Musorgackiego i sceny koncertowe o silnym napięciu dramatycznym, ballady i piosenki sielskie. Słowa znajdował kompozytor w tomach wierszy swoich współczesnych, niemal wyłącznie sięgając do poezji ojczystej. Tak powstały najpiękniejsze z pieśni, zainspirowane wierszami Puszkina (Kochałem panią, Droga zimowa, Jam dawno przeżył swe pragnienia), Delwiga (Nie mów, ze miłość przyjdzie, Słowik), Jazykowa (Zakochałem się w tobie dziewczyno), Żukowskiego (Pierścień dziewicy), Rajewskiego (Czemu się smucisz, samotny), Dawidowa (Siedzę nad brzegiem potoku), Sołoguba (Pamiętasz, bracie, te czasy)...

W twórczości pieśniarskiej Alabiewa rzuca się w oczy pewna niejednolitość stylu, która raz każe kompozytorowi wędrować śladem wzorowych tradycji klasycznych, kiedy indziej zaś popycha go śmiało w kierunku bardzo romantycznym. Obok pieśni pisanych tradycyjnym stylem wokalnym, bogato zdobionych, dbających głównie o popis śpiewaka trafiają się – i to często – liryki wyrażone melodią swobodnie poddającą się poezji, zharmonizowane w sposób zastanawiający dzisiejszego słuchacza. Najwięcej tu jednak popularnych śpiewów tworzonych na bieżące zapotrzebowanie dworków i salonów: są tu romanse domowe (zwane inaczej „bytowymi”) i tzw. „pieśni rosyjskie”, czerpiące natchnienie z pieśni ludowej[2].

Kompozytor muzyki do utworów

Powiązane publikacje (autorstwo)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
86441899

Odwiedzin od Grudnia 2010
67269276
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.