Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

która „cywilna” piosenka zdobyła Złoty Pierścień na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu w 1976 r.?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2010-09-24 19:28)
Bodo, Eugeniusz

Nazwisko, imię

Bodo, Eugeniusz

Junod, Eugeniusz Bohdan
(właściwie)

Data urodzenia

29 grudnia 1899

Miejsce urodzenia

Łódź, a według innych źródeł: Genewa lub Warszawa.

Data śmierci

7 października 1943

Miejsce śmierci

Kotłas (ZSRR)

Biografia

Piosenkarz, członek ZespółJazz Singers. Był synem Teodora Junoda, inżyniera i impresaria teatralnego, oraz Anny z Dylewskich, aktorki. Szkołę ogólną ukończył w Łodzi. Debiutował 11 stycznia 1917 r. jako piosenkarz i tancerz w Teatrze Apollo w Poznaniu. Przez cały następny sezon grał w Łodzi, zaś od 23 lipca 1919 r. występował w Warszawie – w przedstawieniach estradowych w Dolinie Szwajcarskiej. Jesienią 1921 r. został zaangażowany do Qui pro Quo. Zadebiutował 1 października w operetce R. Stolza Serce i bufet. 4 stycznia 1922 r. wystąpił na otwarciu a następnie w przedstawieniach Teatru Stańczyk. Po rozłamie wśród aktorów Qui pro Quo przeszedł do nowopowstałego Perskiego Oka.

W 1925 r. wystąpił po raz pierwszy w filmie pt. Rywale. W okresie kina niemego zagrał jeszcze w Czerwonym błaźnie, Kulcie ciała i Człowieku o błękitnej duszy. Od 1926 r. grał w operetce w Teatrze Nowości, duże sukcesy odnosił również w Nowym Perskim Oku. Powszechną popularność przyniosły mu występy w Morskim Oku, rozpoczęte w 1930 r. Do historii teatru przeszła jego kreacja w wystawionej w 1932 r. komedii Clifforda Greya i Greatrexa Newmana pt. Jim i Jill, w której grał u boku OsobaMarii Modzelewskiej (Teatr Polski w Warszawie).

W 1930 r. zagrał w pierwszych filmach dźwiękowych: Niebezpieczny romans i Uroda życia; ogółem do wybuchu II wojny światowej wystąpił w około 30 filmach, najbardziej znane to m.in. Wiatr od morza, Bohaterowie Sybiru, Pieśniarz Warszawy, Zabawka, Jego ekscelencja subiekt, Kocha, lubi, szanuje, Jaśnie pan szofer, Czy Lucyna to dziewczyna, Robert i Bertrand, Piętro wyżej, Czarna perła, Książątko, Paweł i Gaweł, Za winy niepopełnione.

Pisał scenariusze filmowe, reżyserował, założył wytwórnię filmową B-W-B. W 1935 r. wziął udział w premierze głośnego widowiska Gwiazdy areny, zorganizowanego w cyrku braci Staniewskich. W 1937 r. występował w Teatrze Banda i w Cyruliku Warszawskim, a przed samą wojną w Teatrzyku Tip-top[1]. Ostatnim filmem w jego karierze były Strachy, jeden z ważniejszych polskich filmów okresu międzywojennego. Ważny jest on także w dorobku aktora, zagrał w nim bowiem samego siebie – króla rozrywki.

Pierwsze miesiące okupacji spędził w Warszawie, prowadząc kawiarnię „Café Bodo”. Potem wyjechał do Lwowa, gdzie dołączył do powstających tam zespołów muzycznych i teatralnych. W marcu 1940 r. z orkiestrą OsobaHenryka Warsa – Tea Jazz – jako konferansjer i piosenkarz, udał się na czteromiesięczne tournée, którego trasa wiodła przez Kijów, Charków, Moskwę i Leningrad. Zaprzyjaźnił się wówczas z OsobaIzaakiem Dunajewskim i Aramem Chaczaturianem, a uznanie melomanów zdobył płytą z piosenką pt. Ja usłowiłsia s niej toczno w diewiat.

W związku z zamiarem emigracji do USA (miał paszport szwajcarski) zrezygnował z kolejnego wyjazdu z koncertami po ZSRR. Pozostał we Lwowie. O dalszych jego losach kolportowano wiele niesprawdzonych informacji. Obecnie, jak wynika z odnalezionych dokumentów, 22 czerwca 1941 r. został aresztowany przez NKWD (Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych ZSRR). Przez pewien czas był więziony w Moskwie (w więzieniu Butyrki, gdzie przetrzymywano go przez 22 miesiące) i Ufie. Wtedy też, niestety bezskutecznie, o jego uwolnienie starali się m.in. Stanisław Kot i Tadeusz Romer (polscy ambasadorzy). Przeszkodą było jego szwajcarskie obywatelstwo. Zmarł z głodu i wycieńczenia w sowieckim łagrze w miejscowości Kołtas w obwodzie archangielskim.

Był czołowym polskim aktorem filmowym, gwiazdą kabaretu i rewii, doskonałym piosenkarzem, niekwestionowanym ulubieńcem publiczności. Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 4 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego) i biograficznego programu TV pt. Za winy niepopełnione (reż. Stanisław Janicki). W 1979 r. ukazał się LP Przeboje starego kina, a w 1990 r. LP W starym kinie, wydane przez Muzę, na których przypomniano m.in. największe jego przeboje[2].

Grafika i rękopisy

Popularne wykonywane utwory

pokaż wszystkie

Powiązane fonogramy

Członek zespołów

Powiązane publikacje (związek)

pokaż wszystkie

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
76564700

Odwiedzin od Grudnia 2010
57797252
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.