Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

który z przebojów big beatowych powstał staraniem Czesława Grudzińskiego – szanowanego pedagoga i kompozytora muzyki poważnej?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-05-11 22:49)
Daniłowski, Władysław

Nazwisko, imię

Dan, Władysław
(pseudonim)

Dan-Daniłowski, Władysław
(pseudonim)

Dana, Walter
(pseudonim)

Daniłowski, Władysław
(właściwie)

Data urodzenia

26 kwietnia 1902

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

4 marca 2000

Miejsce śmierci

Miami Beach na Forydzie, USA

Biografia

Pianista, śpiewak i kompozytor. Syn poety i powieściopisarza OsobaGustawa Daniłowskiego[1]. Od 1912 r. uczył się w Gimnazjum Realnym przy ul. Krupniczej w Krakowie, jednocześnie kontynuował naukę muzyki. Po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Warszawy. Tu rozpoczął poważne studia u OsobaHenryka Melcera (1914 r.). W 1920 r. uzyskał maturę w gimnazjum Mikołaja Reja w Warszawie, następnie zaciągnął się do 7 pułku ułanów. Po skończonej wojnie polsko-sowieckiej zdał egzaminy na wydział prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz do Państwowego Konserwatorium Muzycznego. W Konserwatorium studiował m.in. ponownie u Henryka Melcera (grę fortepianową) oraz u OsobaPiotra Rytla (kompozycję i teorię muzyki).

Ochotniczo walczył w III powstaniu śląskim (1921 r.). Po powrocie do Konserwatorium został wybrany prezesem Bratniej Pomocy Studentów; założył w tym czasie swój pierwszy salonowy zespół muzyczny, z którym występował na balach w Resursie Obywatelskiej. Po skończonych studiach prawniczych otrzymał posadę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Jednocześnie zadebiutował (pod pseudonimem Dan) jako kompozytor – w maju 1926 r. w teatrze „Qui pro Quo” w rewii Rączka w rączkę zostały wykonane trzy jego kompozycje: Gwiazda filmowa i Trzech Muszkieterów interpretowana przez OsobaHankę Ordonównę oraz Latarnik, zaśpiewany przez OsobaMariana Wawrzkowicza.

Od jesieni 1926 r. kompozytor związał się kontraktem z „Qui pro Quo”; dostarczał piosenek i kompozycji ilustracyjnych do kolejnych rewii tego teatru (piosenki z tego pierwszego okresu – Globtrotterka, Córa marnotrawna, awangardowe Serce maszyny – wykonywali m.in. OsobaHelena Buczyńska, OsobaKazimierz Krukowski, OsobaMira Zimińska). Władysław Daniłowski został także stałym akompaniatorem Hanki Ordonówny. W 1927 r. przyjęto go w skład członków Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych (w późniejszym czasie zasiadał we władzach tego stowarzyszenia, w latach 1932–1935 był członkiem zarządu i sądu koleżeńskiego; w 1997 r. przyznano mu medal ZAiKS-u).

W 1927 r. uzyskał stypendium Ministerstwa Spraw Zagranicznych i wyjechał na dłuższy czas do Francji. Ukończył tam uzupełniające studia muzyczne, należał do działającego w Paryżu Stowarzyszenia Młodych Polskich Muzyków, zorganizowanego przez OsobaPiotra Perkowskiego, Henryka Sztompkę, OsobaWacława Niemczyka i innych[2]. Odbył również praktykę konsularną w polskiej ambasadzie w Paryżu.

W 1928 r. powrócił do kraju[1]. Rozpoczął pracę w Wydziale Prasy i Propagandy Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1928 r.). W tym czasie postanowił założyć chór wzorowany na zagranicznych zespołach wokalnych (tzw. „revellersach”), jakie miał okazję słyszeć podczas pobytu za granicą. Na początku 1929 r. skompletował zespół i rozpoczął próby[2] – założył ZespółChór Dana, który prowadził do 1939 r[1]. Chór Dana oficjalnie zadebiutował 18 maja 1929 r. na scenie „Qui pro Quo” i odniósł wielki sukces. W 1930 r. Daniłowski skomponował muzykę do jednego z pierwszych polskich filmów dźwiękowych – Dziesięciu z Pawiaka. Piosenka z tego filmu – Flisacy – stała się jedną z najsłynniejszych polskich kompozycji muzyki lekkiej okresu dwudziestolecia międzywojennego. Innym, równie wielkim przebojem stało się tango Co nam zostało z tych lat, skomponowane jesienią 1930 r. Pierwsza połowa lat trzydziestych była najlepszym okresem w twórczości kompozytorskiej Daniłowskiego przed II wojną światową; napisał wówczas kolejną doskonałą piosenkę – Pokoik na Hożej[2].

Rok 1931 to okres współpracy kompozytora z teatrem „Banda” i kolejny sukces kompozytorski – wysokich lotów piosenka Melodia, napisana do filmu pt. Biała trucizna. W „Bandzie” Władysław Daniłowski był również akompaniatorem artystów na zmianę z Bronisławem Gimplem. W 1932 r. powstała muzyka do kolejnych filmów: Stu metrów miłości i Prokurator Alicji Horn, w 1933 – do 12 krzeseł (z tego filmu pochodzi piosenka Może kiedyś innym razem). Później napisał także muzykę do filmu Ja tu rządzę i przebojowej komedii Wacuś.

W 1933 r. zaczął komponować piosenki dla teatru „Rex”. Nawiązał współpracę z Polskim Radiem jako kompozytor i kierownik Chóru Dana. Ze swym zespołem odbył szereg tornée zagranicznych; podczas jednego z wyjazdów do USA napisał szlagierową piosenkę Kochana, która stała się szybko czołowym utworem w repertuarze OsobaMieczysława Fogga i wielkim przebojem. Podczas objazdu po Rosji powodzeniem cieszyło się sentymentalne tango Myśl o mnie (w języku rosyjskim: Pomni obo mnie). O partyturę innej z piosenek Władysława Daniłowskiego – Idzie od ołtarza, z oryginalnym, własnym motywem góralskim, poprosił OsobaKarol Szymanowski. W kwietniu 1939 r. Władysławowi Daniłowskiemu powierzono stanowisko szefa Działu Muzyki Lekkiej Polskiego Radia, tuż przed wybuchem wojny objął także dyrekcję teatru „Tip – top” (sierpień 1939 r.).

7 września 1939 r. opuścił Warszawę, przedostał się do Rumunii a potem do Włoch. Podpisał kontrakt z rzymską wytwórnią filmową „Cine Cita” i skomponował muzykę oraz piosenki do filmu Tutto per la donna, został również członkiem włoskiego związku kompozytorów. 4 marca 1940 r. dotarł do USA. Rozpoczął pracę w rozgłośni radiowej[2], gdzie reaktywował Chór Dana jako Dana Ensemble w polsko-amerykańskim składzie: Władysław Dan, Stanisław Jaworski, Allen Miller, Allan Werner[1]. Został również kierownikiem artystycznym wytwórni płyt, której celem miało być rozbudzanie patriotyzmu wśród Polonii amerykańskiej – „Harmonia Records”. Opracował album muzyki polskiej, do którego utwory nagrał brat Jana Kiepury – Władysław (Ladis). Wkrótce także nowy Chór Dana zaczął realizować nagrania płytowe dla „Harmonii Records”, jak również dla RCA Victor.

Daniłowski związał się następnie z rozgłośnią WHOM, gdzie brał udział w polskich audycjach. Po wybuchu wojny japońsko-amerykańskiej w grudniu 1941 r., Chór Dana uległ rozwiązaniu. Na początku 1942 r. Władysław Daniłowski przeniósł się do Detroit, gdzie został kierownikiem polskojęzycznych audycji radiowych „Echa Warszawy”[2]. Od 1946 r. do 1958 r. zarządzał własną wytwórnią płytową Dana Record, które wydało płyty z jego nagraniami (CD Dana Daniłowski: Music of the Heart 1992 r., CD The Best of the Best: Chór Dana 1993 r., CD Golden Melodies by Władysław Daniłowski 1993 r.)[1]. Angażował do nagrań najlepszych artystów i orkiestry działające wśród Polonii, jak również popularnych wykonawców amerykańskich.

W 1966 r. przeniósł się na stałe do Miami Beach na Florydzie. Założył tam nowe wydawnictwo – Dana Publishing Company[2], nakładem którego ukazały się drukiem jego wspomnienia pt. PublikacjaOj, dana, dana!... : cztery pokolenia[1]. W późniejszym okresie zajął się wyłącznie komponowaniem[2].

W jego dorobku znajdują się piosenki m.in. dla OsobaAdama Astona, Chóru Dana, Mieczysława Fogga, Terné_Zofia, Miry Zimińskiej. Skomponował również muzykę do kilkunastu filmów fabularnych[1]. 6 czerwca 1997 r. odbył się uroczysty jubileusz 95-lecia jego urodzin, zorganizowany przez Kongres Polonii Amerykańskiej[3].

Grafika i rękopisy

Klepsydra informująca o śmierci Władysława Daniłowskiego.

Autor słów do utworów

Kompozytor muzyki do utworów

pokaż wszystkie

Członek zespołów

Powiązane publikacje (autorstwo)

pokaż wszystkie

Powiązane publikacje (związek)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
73712628

Odwiedzin od Grudnia 2010
54979160
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.