Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

że „Tańczące Eurydyki” były napisane, jako piosenka big beatowa?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-04-20 10:44)
Karasiński, Zygmunt

Nazwisko, imię

Karasiński, Zygmunt

Rold
(pseudonim)

Data urodzenia

2 maja 1898

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

20 kwietnia 1973

Miejsce śmierci

Kopenhaga w Danii

Biografia

Skrzypek, pianista, kompozytor i dyrygent, także saksofonista oraz autor tekstów własnych piosenek. Gry na skrzypcach, a także na fortepianie uczył się w dzieciństwie pod kierunkiem ojca, pianisty i kompozytora Karasinski_Adam, zwanego królem polskich walców[1]. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął w 1910 r. studia w warszawskim Instytucie Muzycznym. Kształcił się tam do 1914 r. Uczył się w klasie skrzypiec Jerzego Jarzębskiego. Studiował ponadto kompozycję i dyrygenturę (podczas swej późniejszej pracy zawodowej w Niemczech opanował również grę na klarnecie i saksofonie). Jednocześnie (od 1912 r.) uczył się w Szkole Mechaniczno-Technicznej Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda[2]. W czasie studiów grał w duecie z pianistą OsobaSzymonem Kataszkiem. Występował z nim w kraju oraz w Paryżu i Berlinie[1]. Skomponował wówczas pierwszą swą operetkę.

Podczas I wojny światowej służył w wojsku. W 1919 r. grał w orkiestrze teatru w Płocku oraz w restauracji w Sopocie. W tym samym czasie wydał swój pierwszy utwór taneczny Warszawa śni; został również członkiem Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych. W 1920 r. brał udział w wojnie polsko-sowieckiej. Od 1921 r. przebywał w Niemczech. Był początkowo pianistą w kawiarni „Vaterland” w Berlinie, następnie grywał w kinach. Później przez blisko dwa lata należał do najlepszej ówczesnej niemieckiej orkiestry taneczno-jazzowej amerykańskiego dyrygenta Harry‘ego Spiellera, występującej w lokalu „Pavilon Mascotte”.

W Berlinie zorganizował swój własny zespół, z którym grał w Gdańsku i w 1922 r. przybył do Warszawy. Orkiestra występowała pod jego kierownictwem początkowo w kawiarni „Ziemiańskiej”, następnie – od listopada 1922 r. – w świeżo otwartym dancingu „Oaza”. W 1924 r. dokonała pierwszych nagrań płytowych dla „Syreny Record”. Od 1925 r. Karasiński występował ze swym jazzbandem w teatrze „Nowości” w przedstawieniach operetkowych, m.in. w Hrabinie Maricy Imre Kalmana oraz w operetce Orłowa Bruno Granichstaedtena. W późniejszym czasie zespół grał w kabarecie „Perskie Oko” oraz w „Morskim Oku” jako orkiestra tego teatru.

W latach 1925–1926 Karasiński prowadził na południu Polski objazdową rewię jazzową, dancing w Teatrze Starym w Krakowie itp[2]. W 1929 r. grał z zespołem na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu, koncertując w Pawilonie Dancingowym, skąd Polskie Radio przeprowadzało transmisje na żywo[4]. 18 stycznia 1930 r. wystąpił z orkiestrą[2] Karasińskiego i Englarda[4]] na otwarciu warszawskiego teatru „Wesoły Wieczór” w rewii inauguracyjnej Confetti oraz w kilku kolejnych programach; prowadził również orkiestrę przy nagraniach utworów z rewii tego teatru (pt. Naokoło świata) w „Syrenie Record” – m.in. akompaniował OsobaLucynie Messal i OsobaMarianowi Rentgenowi. Jego orkiestra grała w tym czasie w otwartej w 1929 r. „Adrii”. Na początku lat trzydziestych prowadził zespół jazzowo-symfoniczny pod nazwą Złoty Jazz (lub Jazz d‘Or), z którym wielokrotnie występował przed mikrofonem Polskiego Radia w audycjach i wieczorach tanecznych oraz dokonał nagrań dla wytwórni: „Parlophon” i „Columbia”.

W 1934 r. został zaangażowany do warszawskiej „Adrii”. W latach 1935–1936 odbył wielkie tournée zagraniczne: koncertował w Rumunii, Grecji (Ateny i Saloniki), Turcji (Ankara i Konstantynopol), Syrii (Damaszek), Libanie (Bejrut), Iranie (Teheran), Palestynie (Tel Awiw) i Egipcie[2]. W czasie pobytu w Paryżu napisał muzykę do francuskiego filmu fabularnego Noc w Balbecku[1]. W Egipcie jego orkiestra zyskała kolosalne powodzenie, wystąpują m.in. w tym filmie muzycznym. Cała podróż z koncertami odbyła się specjalnie do tego przygotowanym pociągiem.

Po powrocie do kraju w 1936 r. Zygmunt Karasiński działał głównie jako kompozytor. W 1938 r. otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi za propagowanie polskiej muzyki za granicą[2]. Z Szymonem Kataszkiem opracował muzykę do polskich filmów Każdemu wolno kochać (reż. Mieczysław Krawicz, OsobaJanusz Warnecki) i Ostatnia eskapada (reż. Wacław Serafinowicz). Komponował również utwory rozrywkowe i jazzowe. W okresie międzywojennym jego piosenki wykonywane były w kabaretach i rewiach m.in. przez Verę Bobrowską, OsobaEugeniusza Bodo, ZespółChór Dana, OsobaTadeusza Faliszewskiego, OsobaTolę Mankiewiczównę, Lucynę Messal, OsobaTadeusza Olszę, OsobaHankę Ordonównę, OsobaZulę Pogorzelską i Janinę Sokołowską. Utwory znalazły się także na płytach przedwojennych wytwórni „Syrena Record”, „Columbia”, „Odeon” i „Parlophon”[1].

W pierwszych tygodniach po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Białegostoku. Kierował zespołem Jazz Białoruski[2], który później przejął OsobaAdy Rosner[1]. Następnie wyjechał do Lwowa i prowadził tam zespół Jazz Rewia. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej schronił się w 1941 r. na Gubałówce i doczekał tam wyzwolenia spod okupacji niemieckiej. Kilka pierwszych lat po wojnie występował nadal w dancingu na Gubałówce. Powstała wówczas piosenka, która biła rekordy powodzenia: Pozdrowienie od gór.

W pierwszych miesiącach 1945 r. zorganizował zespół muzyczny, z którym dawał koncerty w szpitalach wojskowych i w bezpośredniej bliskości frontu. W 1947 r. obchodził w Warszawie jubileusz 25-lecia pracy kompozytorskiej[2]. W 1947 r. utworzył kolejną orkiestrę Tysiąc Taktów Muzyki Jazzowej, z którą współpracowali sławni później instrumentaliści: Włodzimierz Bieżan, OsobaWaldemar Maciszewski, OsobaMarian Radzik i OsobaKazimierz Turewicz, oraz soliści: Elizabeth Charles, René Glaneau, Jeanne Johnstone i OsobaZbigniew Kurtycz[1]. Zespół miał w repertuarze foxtroty, swingi, boogie-woogie[2].

Zygmunt Karasiński z koncertami i rewiami Melodia i rytm oraz Rytmy świata występował w wielu miastach kraju. Współpracował z radiem i telewizją. Komponował repertuar instrumentalny dla swojej orkiestry oraz piosenki m.in. dla OsobaOlgierda Buczka, Cezarego, ZespółCzerwono-Czarnych, OsobaMieczysława Fogga, OsobaLudmiły Jakubczak, OsobaTadeusza Millera, OsobaJerzego Połomskiego, OsobaSławy Przybylskiej, OsobaIreny Santor, OsobaLudwika Sempolińskiego, OsobaJaremy Stępowskiego, OsobaReny Rolskiej i OsobaMieczysława Wojnickiego[1].

Po 1954 r. działał wyłącznie jako kompozytor. 10 stycznia 1958 r. wystawiono w Łodzi jego komedię muzyczną do libretta OsobaOli Obarskiej i OsobaJerzego Słotwińskiego Tylko dla kobiet. Pod koniec lat sześćdziesiątych, podczas nagonki antysemickiej, opuścił Polskę (jego matka pochodziła z zasymilowanej rodziny żydowskiej, zginęła w powstaniu warszawskim). Bezpośrednią przyczyną wyjazdu była antysemicka demonstracja zorganizowana podczas jubileuszu 50-lecia jego działalności artystycznej w Sali Kongresowej w Warszawie oraz usunięcie jego utworów zgłoszonych do festiwali piosenki w Kołobrzegu i Opolu[2].

Jesienią 1969 r. wyemigrował na stałe do Danii. Działał tam aktywnie w Związku Polaków, występował z koncertami w klubie polskim, skomponował utwór baletowy dla zespołu Śląsk, podtrzymywał kontakty z krajem. Planował powrót do Polski (odrzucił propozycje m.in. z Monachium i Izraela), zamiary te zniweczyła choroba[2]. Karierze Zygmunta Karasińskiego poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 53 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)[1].

Grafika i rękopisy

Po lewej Szymon Kataszek, po prawej Zygmunt Karasiński.

Kompozytor muzyki do utworów

pokaż wszystkie

Członek zespołów

Powiązane publikacje (autorstwo)

pokaż wszystkie

Powiązane publikacje (związek)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
76802525

Odwiedzin od Grudnia 2010
58030737
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.