Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

że utwór „To nie grzech” powstał w ramach audycji Polskiego Radia zatytułowanej „Piosenki od ręki”?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-04-20 11:27)
Kataszek, Szymon

Nazwisko, imię

Kataszek, Szymon

Data urodzenia

4 lipca 1898

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

22 maja 1943

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Pianista, kompozytor, aranżer, także muzyk jazzowy i popularyzator tej muzyki w Polsce w okresie międzywojennym. W latach 1910–1914 uczył się gry na fortepianie w Warszawskim Konserwatorium[1], jednak pełnego wykształcenia muzycznego nie otrzymał[2]. Tam poznał OsobaZygmunta Karasińskiego. Stworzył z nim duet, który grał początkowo w kinach warszawskich, koncertował także w Berlinie i Paryżu[1].

Podczas I wojny światowej służył jako ochotnik w Polskiej Organizacji Wojskowej a następnie w Legionach. Jako małoletni został zwolniony z wojska w 1915 r. Rozpoczął pracę zarobkową jako taper. Z chwilą wejścia Niemców do Warszawy w sierpniu 1915 r. zaczął pracować jako muzyk restauracyjny. Po I wojnie światowej był muzykiem w orkiestrze Komendy Miasta Warszawy, potem walczył w wojnie polsko-sowieckiej w latach 1920–1921. Po zakończeniu wojny wyjechał w poszukiwaniu pracy do Gdańska, a następnie do Berlina, skąd jednak wkrótce powrócił. W 1922 r. zaczął występować w popularnej warszawskiej kawiarni „Ziemiańska”.

Od 29 listopada 1922 r. grał jako pianista z kwintetem jazzowym Zygmunta Karasińskiego w nowootwartej restauracji „Oaza”. Z orkiestrą tą dokonał pierwszych nagrań płytowych w „Syrenie Record” w połowie 1924 r. W tym czasie ukazały się także pierwsze jego kompozycje, nagrane na płytach[2]. Początkowo grupa grywała do dancingów w Teatrze Syrena. Później, pod nazwą Złoty Jazz lub Jazz d’Or, grała aranżowany dixieland w teatrzykach rewiowych stolicy, m.in. w Morskim Oku, Wesołym Wieczorze i Perskim Oku oraz w Operze Warszawskiej[1]. W 1925 r. wyjechał wraz z zespołem do Krakowa; wówczas po raz pierwszy pojawiła się nazwa Orkiestra Karasińskiego i Kataszka[2]. W latach 1925–1926 przebywał w tym mieście, gdzie wspólnie z Zygmuntem Karasińskim prowadził pierwszą w Polsce objazdową rewię jazzową. Koncertowała w kilkunastu miastach Polski, a także w znanych miejscowościach uzdrowiskowych[1]. Ze swą orkiestrą Szymon Kataszek pojawiał się w teatrze, akompaniując w rewiach m.in. OsobaLucynie Messal. Orkiestra występowała w lokalach rozrywkowych, np. w Krakowie, Gdańsku, Sopocie („Hotel Grand”); w sezonie letnim w uzdrowiskach, często w Domu Zdrojowym w Krynicy, w 1928 r. w Truskawcu. Po koncercie w Filharmonii w Łodzi wspomnianą orkiestrę zaangażowano do reprezentowania polskiej muzyki rozrywkowej na [2]]Powszechnej Wystawie Krajowej w 1929 r. Zespół koncertował tam w Pawilonie Dancingowym[3], zdobywając wielkie powodzenie. Był pierwszą formacją jazzową popularyzującą dixieland i styl chicagowski. Nie należały do rzadkości występy grupy na prywatnych, ekskluzywnych rautach, na balach karnawałowych w pierwszorzędnych domach – Radziwiłłów, Potockich itp., w ambasadach, na przyjęciach dyplomatycznych, w kasynach etc. W 1930 r. występował wraz z zespołem w „Café George” w Warszawie, gdzie prowadził show muzyczno-taneczno-komiczny. W 1931 r. serii nagrań tanecznych z solistą OsobaAdamem Wińskim (Astonem) dla warszawskiej filli wytwórni „Columbia”. W 1934 r. orkiestra podpisała kontrakt z wytwórnią „Lonora” i nagrała dla niej długą serię aktualnych utworów tanecznych[2].

W 1935 r. odbyła udane tournée po kilku krajach Europy i Bliskiego Wschodu[1]. Szymon Kataszek wspólnie z Zygmuntem Karasińskim i specjalnie zaangażowanym dwunastoosobowym zespołem doborowych instrumentalistów wyjechał do Palestyny. Występy rozpoczęły się w połowie marca w Tel Awiwie od koncertów wypełnionych specjalnie skomponowanym programem rewiowo-muzycznym. Trasa koncertowa objęła następnie Egipt, Syrię, Damaszek, Liban, Indie, Rumunię, Bułgarię i Grecję; trwała w sumie prawie rok i zaowocowała wieloma entuzjastycznymi recenzjami w prasie zagranicznej, podkreślającymi polskość zespołu i wykonywanego repertuaru. Pod koniec 1936 r. występował w Zakopanem i grał na balu sylwestrowym w „Jaszczurówce”. W ostatnich latach przed wybuchem II wojny światowej występował wraz z orkiestrą w lokalach tanecznych: „Tabarin” w Łodzi, „Bagateli” i „Casino de Paris” we Lwowie, „Cyganerii” w Krakowie. Okazjonalnie grał na balach „Pani domu”, „Politechnika swojej Warszawie”, „Balu Gruzińskim”.

W 1931 r. Szymon Kataszek skomponował muzykę do filmu Serce na ulicy. Tytułowy boston z tego filmu stał się przebojem. W tym samym czasie występował wraz z zespołem w radiowych „audycjach gebethnerowskich”, mających na celu propagowanie polskiej książki. W roku 1931 napisał (wspólnie z Tadeuszem Górzyńskim) muzykę i piosenki do filmu Legion ulicy. W 1932 r. muzykę do filmu przygodowego Ostatnia eskapada. W 1933 r. wspólnie z Zygmuntem Karasińskim napisał bardzo znaną muzykę do pierwszej polskiej operetki filmowej Każdemu wolno kochać. W 1932 r. jego tango Czemuś o mnie zapomniał zdobyło pierwszą nagrodę w konkursie muzycznym teatru „Morskie Oko”, zorganizowanym przez „Syrenę Record” i Związek Autorów i Kompozytorów Scenicznych. Dla tego teatru w latach 1929–1930 Kataszek komponował muzykę do wielu rewii. Pisał ponadto piosenki dla teatru „Rex” i „Wesołego Oka” (m.in. do rewii Rumba, rumba w 1932 r.). W 1931 r. występował jako dyrygent orkiestry 1 pułku szwoleżerów, wynajmowanej do odegrania jego Wielkiego marsza, skomponowanego na cześć generała Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego do finału rewii Tańcowały dwa Michały w teatrze „Wesoły Wieczór”.

Na początku wojny Szymon Kataszek znalazł się we Lwowie. Prowadził tam orkiestrę rozrywkową w klubie nocnym „Imperial”. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej nie uciekł na wschód, lecz powrócił do Warszawy[2]. W 1941 r. aresztowany przez gestapo trafił do warszawskiego getta[1]. Był tam dyrygentem trzydziestoosobowej orkiestry Służby Porządkowej. Zginął rozstrzelany na Pawiaku podczas egzekucji więźniów[2].

Jest kompozytorem:

— rewii pt. Wielki marsz, wystawionej w 1930 r. w teatrzyku Wesoły Wieczór, programu Zula-Charleston dla Morskiego Oka; — muzyki do filmów pt. Serce na ulicy (reż. OsobaKonrad Tom), Każdemu wolno kochać (współaut. Zygmunt Karasiński, reż. Mieczysław Krawicz, OsobaJanusz Warnecki), Ostatnia eskapada (współaut. Zygmunt Karasiński, reż. Wacław Stefanowicz);

— piosenek dla m.in. OsobaAdama Astona, ZespółChóru Dana, OsobaMieczysława Fogga, OsobaAdolfa Dymszy, Lucyny Messal, OsobaNory Ney, OsobaZuli Pogorzelskiej, OsobaMiry Zimińskiej[1].

Grafika i rękopisy

Po lewej Szymon Kataszek, po prawej Zygmunt Karasiński.

Kompozytor muzyki do utworów

Członek zespołów

Powiązane publikacje (autorstwo)

pokaż wszystkie

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
76074109

Odwiedzin od Grudnia 2010
57311959
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.