Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

że jeden z najbardziej znanych utworów legionowych jest wersją rosyjskiej pieśni rewolucyjnej?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2009-12-23 16:36)
Mankiewiczówna, Tola

Nazwisko, imię

Mankiewiczówna, Tola

Oleksy, Teodora

Raabe, Teodora
(właściwie)

Data urodzenia

8 maja 1900

Miejsce urodzenia

Bronowo koło Łomży

Data śmierci

27 października 1985

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Piosenkarka i aktorka, także autorka tekstów piosenek[1]. Ukończyła klasę fortepianu w Konserwatorium Warszawskim, następnie przez trzy lata studiowała śpiew operowy w Mediolanie. Po powrocie do kraju kontynuowała naukę u OsobaJaniny Korolewicz-Waydowej oraz u Zofii Kryńskiej[2].

Debiutowała w 1921 r. na scenie Opery Krakowskiej[1]. Od 1922 do 1931 r. była zaangażowana w Operze Warszawskiej, śpiewała partie sopranowo-liryczne w takich operach, jak: Carmen Gorges’a Bizeta (rola Micaeli), Goplanie OsobaWładysława Żeleńskiego (w roli Aliny), Jasiu i Małgosi Engelberta Humperdincka (Małgosia), Hrabinie OsobaStanisława Moniuszki (Bronia), Faust Charles’a Gounoda. W tym czasie występowała gościnnie w operetce w teatrze „Nowości” a także w Operze Poznańskiej. W 1929 r. brała udział w nagraniu Halki dla „Syreny Record” (uczestniczyła w partiach chóralnych). Po odejściu z opery przeniosła się na stałe do operetki, a potem rewii i filmu.

8 grudnia 1931 r. wystąpiła w operetce Oscara Strausa Czar walca. Recenzent „Kuriera Warszawskiego”, Tadeusz Kończyc, napisał wówczas: „Tola Mankiewiczówna to sui generis rewelacja, ujmujący wdzięk, humor, temperament, ładny śpiew i gra z umiarem artystycznym. Zdobyła szturmem serce publiczności i musiała wszystkie numery bisować”.

16 kwietnia 1932 r. wystąpiła po raz pierwszy w rewii, w programie Listek figowy w teatrze „Morskie Oko”. Zdobyła duże powodzenie i zwróciła na siebie uwagę producentów filmowych. We wspomnianym programie grała 116 razy. Kolejną rewią z jej udziałem był Przebój Warszawy (premiera 20 września 1932 r.). W „Morskim Oku” śpiewała jeszcze w wystawionej przez OsobaLeona Schillera operetce Boccacio, granej od 3 maja 1933 r.

Kiedy w sali dawnego teatru „Rex” otwarto „Wielką Operetkę”, Mankiewiczówna występowała w niej w Balu w Savoy’u Paula Abrahama i operetce Ralpha Benatzky’ego Pod białym koniem. Po upadku „Wielkiej Operetki” zorganizowano tam teatr „Wielka Rewia”, w którym dalej występowała i do końca 1934 r. zagrała w siedmiu rewiach.

W 1935 r. brała udział w słynnym widowisku Gwiazdy areny, wystawionym w cyrku przy ul. Ordynackiej. Śpiewała ponadto w teatrze „Cyganeria” i w „Hollywood”[2].

Partnerowali jej na scenie i ekranie: OsobaEugeniusz Bodo, OsobaLoda Halama, OsobaKazimierz Krukowski, OsobaLudwik Sempoliński, OsobaMira Zimińska i OsobaAleksander Żabczyński[1].

Rok 1936 rozpoczęła występami w komedii muzycznej Benatzky’ego Całus i nic więcej. Z przedstawieniem tym wyjechała do Łodzi i wystąpiła w teatrze letnim „Bagatela”. W tym samym roku odbyła gościnne występy w Niemczech[2]. Z wielkim powodzeniem śpiewała w teatrach operowych Berlina i Hamburga[1].

W 1937 r., po powrocie do kraju, kontynuowała występy w „Wielkiej Rewii” (w przedstawieniach operetkowych). Jednocześnie rozpoczęła współpracę z „Cyrulikiem Warszawskim”. Występowała również za granicą. Dokonała nagrań dla „Columbii” i „Syreny Record”, zaś w 1938 r. nagrała płyty w czechosłowackiej wytwórni „Esta”.

W latach trzydziestych odnosiła wielkie sukcesy dzięki rolom w polskich filmach muzycznych. Do najważniejszych należą: debiutanckie 10 procent dla mnie (1932 r.), następnie Śluby ułańskie (1934 r.), Manewry miłosne (1935 r.), Pani minister tańczy (1937 r.) i Co mój mąż robi w nocy (1937 r.)[2].

W 1938 r. wraz z OsobaEgeniuszem Bodo zwyciężyła w plebiscycie gazety „Nowy Wiek” z Detroit na najpopularniejszą parę aktorów[1].

Po wybuchu II wojny światowej znalazła się w Białymstoku, gdzie występowała w Teatrze Polskim prowadzonym przez Aleksandra Węgierkę. Podczas okupacji hitlerowskiej, w latach 1941–1944, pracowała i występowała w kawiarniach warszawskich: „U Aktorek”, Yacht Klubie, cukierni Loursa, „Mon Café”, „Albatrosie”, „Ziemiańskiej”. Brała udział w koncertach urządzanych przez Radę Główną Opiekuńczą.

Po wojnie jeździła po kraju z recitalami, występowała początkowo w kabarecie „Kukułka”, długi okres w Teatrze Nowym. Wielokrotnie uczestniczyła w tournée wśród środowisk polonijnych w Anglii i we Francji. Po wycofaniu się z życia artystycznego pracowała jako urzędniczka w różnych instytucjach[2].

O jej karierze opowiada program TV Życie i legenda – Tola Mankiewiczówna oraz hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odc. 69 (reż. OsobaRyszard Wolański)[1].

Grafika i rękopisy

Tola Mankiewiczówna i Aleksander Żabczyński na planie filmu pt. „Manewry miłosne”.

Powiązane fonogramy

Niektóre wykonywane utwory

pokaż wszystkie

Powiązane publikacje (związek)

pokaż wszystkie

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
76490587

Odwiedzin od Grudnia 2010
57723552
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.