Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

czyja kompozycja powstała w kilkumetrowej kawalerce na poddaszu jako tzw. „rybka”, czyli zlepek dowolnych słów oddających rytm utworu?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2010-02-02 17:56)
Pogorzelska, Zula

Nazwisko, imię

Pogorzelska, Zula

Pogorzelska, Zofia
(właściwie)

Data urodzenia

1898

Miejsce urodzenia

Eupatoria na Krymie lub Zielony Gaj koło Charkowa (Rosja).

Data śmierci

10 lutego 1936

Miejsce śmierci

Wilno

Biografia

Piosenkarka kabaretów i teatrzyków rewiowych przedwojennej Warszawy, tancerka i aktorka filmowa. Była córką lekarza Andrzeja Pogorzelskiego i Emilii Niżyńskiej. Kształciła się w gimnazjum w Sewastopolu i pod kierunkiem matki. Śpiewu, deklamacji i ruchu scenicznego uczyła się prywatnie[1]. W latach 1915–1917 śpiewała w chórze w miejscowości Zielony Gaj pod Charkowem. Potem rozpoczęła występy w kabarecie rosyjskim (1917–1918). Po zakończeniu I wojny światowej powróciła wraz z rodziną do Polski[2]. W maju 1919 r. przyjechała do Warszawy. Rekomendowana przez OsobaKonrada Toma (późniejszego męża) została przyjęta do otwartego miesiąc wcześniej teatrzyku „Bagatela”[1]. Została zauważona przez OsobaJerzego Boczkowskiego i zaangażowana na występy do „Qui pro Quo” (umowę podpisała w przerwie przedstawienia). Debiutowała 23 lipca 1919 r. W błyskawicznym tempie wysunęła się na czoło warszawskich aktorek kabaretu i rewii, zyskując miano Warszawskiej Mistinguette. W „InstytucjaQui pro Quo” śpiewała i tańczyła w wielu rewiach, z których najważniejsze to: Hallo ciotka! Radio-rewia w czternastu obrazach, Siedem krów tłustych, Bez koszulki, Humpa, humpa[2].

Szybko zdobyła popularność, chociaż choroba i operacja gardła zmieniły jej dźwięczny sopran w zachrypnięty, charakterystyczny alt. W 1925 r. po konflikcie z dyrektorem Qui Pro Quo Jerzym Boczkowskim założyła wraz z Konradem Tomem konkurencyjny teatr „Perskie Oko”, przekształcony po dwóch sezonach w „Morskie Oko”. Pod artystyczną opieką OsobaAndrzeja Własta była gwiazdą tej scenki, niezrównaną interpretatorką jego tekstów do muzyki OsobaArtura Golda, OsobaZygmunta Karasińskiego, OsobaSzymona Kataszka i OsobaJerzego Petersburskiego[1]. W rewii pt. Tylko dla dorosłych śpiewała swój wielki szlagier Ja się boję sama spać. Jako pierwsza w Polsce zaprezentowała charlestona (w rewii Pod sukienką 2 stycznia 1926 r.).

W latach 1927–1928 występowała w teatrze „Nowości”. Spośród jej ról operetkowych można wymienić Sublokatorkę Ferenc Lehára (1922 r.), Cyrkówkę Imre Kálmána, Piękną Galateę Franza von Suppégo. Później występowała w „Morskim Oku”, pojawiając się po raz pierwszy 18 października 1928 r. w rewii Klejnoty Warszawy. W teatrze tym grała przez trzy sezony, odnosząc duże sukcesy. Po likwidacji „Morskiego Oka” rozpoczęła występy w teatrze „Banda” i była tam zaangażowana od 1931 do 1934 r. W sezonie 1932/1933 występowała gościnnie w Teatrze Małym, zaś w latach 1934–1935 była artystką teatru „Rex”[2].

Baletmistrz Edward Kuryłło ułożył dla niej taniec Polonia (muz. OsobaHenryk Wars), który demonstrowała w programie Bubliczki wspólnie z OsobaTadeuszem Olszą. Jej postaci poświęcono m.in. piosenkę Sympatia Warszawy, program rewiowy Morskiego Oka Zula-Charleston (muz. OsobaSzymon Kataszek) i hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” (odcinek 89 w reżyserii OsobaRyszarda Wolańskiego)[1], [2].

Śpiewała piosenki solo i w duetach, m.in. z OsobaEugeniuszem Bodo i OsobaLudwikiem Sempolińskim, grała w skeczach, monologach, parodiowała i prowadziła konferansjerkę. Miss seksapilu na scenie, w życiu prywatnym lansowała ten sam model – kobiety wyzwolonej, łamiącej konwenanse[1]. Jej repertuar piosenkarski był oparty w głównej mierze na rytmicznych i wesołych utworach, przeważnie o charakterze tanecznym, które dzięki jej wykonaniom szybko zdobywały popularność. Spośród nich warto wspomnieć takie, jak np. UtwórSpotkamy się na Nowym Świecie, Panna Mania gra na mandolinie, Czego pan się pcha, Niech pan zatańczy ze mną czy też UtwórBubliczki, dzięki interpretacji których zasłynęła w okresie pracy w „Morskim Oku”. Oprócz występów teatralno-kabaretowych miała w dorobku role w kilku filmach, m.in. w 1930 r. w Niebezpiecznym romansie, w 1932 r. w Romeo i Julci (w tym samym roku występowała również z OsobaEugeniuszem Bodo w Polskim Amatorskim Klubie Filmowym P.A.K.F. w Łodzi), w 1933 r. w Dwunastu krzesłach i Zabawce. Inne filmy z jej udziałem to m.in. Bezimienni bohaterowie, Ułani, ułani, Kocha, lubi, szanuje, Sto metrów miłości.

Na początku lat 30. ujawniła się u niej choroba kręgosłupa, powodująca niedowład, ustępujący po pewnym czasie. W 1934 r. wycofała się całkowicie ze sceny[1]. Udała się wraz z mężem na leczenie do kliniki uniwersyteckiej w Wilnie. Tam zmarła[2].

Grafika i rękopisy

Popularne wykonywane utwory

pokaż wszystkie

Powiązane fonogramy

Niektóre wykonywane utwory

Powiązane publikacje (związek)

pokaż wszystkie

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
73712645

Odwiedzin od Grudnia 2010
54979177
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.