Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

czyja kompozycja powstała w kilkumetrowej kawalerce na poddaszu jako tzw. „rybka”, czyli zlepek dowolnych słów oddających rytm utworu?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2011-11-22 16:15)
Stanisławski, Jan Tadeusz

Nazwisko, imię

Stanisławski, Jan Tadeusz

Data urodzenia

26 stycznia 1936

Miejsce urodzenia

Swojczów na Wołyniu

Data śmierci

21 kwietnia 2007

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Aktor, piosenkarz, satyryk, autor tekstów piosenek, także kompozytor. Studiował ekonomię polityczną i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował jako aktor i autor w kabarecie studentów Politechniki Warszawskiej „Stodoła” w 1957 r. w programie W tym szaleństwie jest metoda. Brał także udział w kolejnych premierach, m.in. Jutro będzie lepiej, Balią przez HaDwaO, Wszystko może się zdaŻyć, Król Ubu – Fantazja skandaliczna na tematy Alfreda Jarry’ego. Prowadził także własny kabaret filozoficzny „Jamnik – Pies Cynicki” (w latach 1962–1964). W 1964 r. ponownie związał się z kabaretem „Stodoła” jako kierownik literacki i reżyser (m.in. programu Świniobicie w Dzwonach).

W filmie zadebiutował w 1959 r. w Zezowatym szczęściu (reż. Andrzej Munk), kreował także epizodyczne role w serialach TV Czterdziestolatek (reż. Jerzy Gruza), Komediantka (reż. Jerzy Sztwiertnia), Plebania (reż. Kazimierz Tarnas), Trędowata (reż. Elżbieta Czajkowska), Życie Kamila Kuranta (reż. Grzegorz Warchoł) i filmach C. K. Dezerterzy (reż. Janusz Majewski), Dwa księżyce (reż. Andrzej Barański), Lucyna (reż. Andrzej Barański), Mała apokalipsa (reż. Costa Gavras), Milion za Laurę (reż. Hieronim Przybył), Miłość z listy przebojów (reż. Marek Nowicki).

W latach 1962–1973 współpracował z Studenckim Teatrem Satyryków w Warszawie:

— jako aktor w programach i widowiskach: 30 milionów – rewia polska, Mnie nie jest wszystko jedno, Je ne m’en fiche pas, Już pora smażyć konfitury, Orły z filtrem, Szał miłosny, Majakowski nie żyje, Trójskok, Kochany panie Ionesco, Wódko, wódeczko, Pustelnia, Gościnny występ, Złota rączka, czyli cierpienia wynalazców, Piosenki kolegi;

— jako autor tekstów i wykonawca: Marsz do kąta, Raz się żyje, Idzie nowe;

— jako reżyser sztuki Stanisława Tyma Solo na perkusji (1971 r.).

Dla Studenckiego Teatru Satyryków w 1969 r. stworzył autorski program satyryczny, umownie zwany Samodzielną Katedrą Mniemanologii Stosowanej, w którym występował jako profesor, kończąc swoje wykłady wymyślonym przez siebie powiedzonkiem „i to by było na tyle”.

Jest autorem cyklu programów tv Zezem, tekstów i monologów dla radiowych programów satyrycznych Ilustrowany Tygodnik Rozrywkowy i Ilustrowany Magazyn Autorów (m.in. cykl felietonów O wyższości świąt Wielkiej Nocy nad świętami Bożego Narodzenia) oraz tekstów piosenek własnego repertuaru, a także dla ZespółAli-Babek, ZespółFramerów, OsobaHaliny Kunickiej, OsobaJerzego Połomskiego, OsobaDanuty Rinn, OsobaAndrzeja Rosiewicza, OsobaEwy Śnieżanki.

Od 1969 r. był związany z kabaretem „Pod Egidą”, okazjonalnie współpracował także z Kabaretem Autorów „ZAKR” i Kabarecikiem Olgi Lipińskiej.

W latach 1975–1983 był aktorem Teatru Powszechnego w Warszawie. Wystąpił w sztukach: Zemsta, Nie-boska komedia, Lot nad kukułczym gniazdem, Barbarzyńcy.

W latach 1987-90 przebywał w USA, gdzie wydawał gazetę polonijną, prowadził własną kawiarnię artystyczną, pisał felietony do „Dziennika Zachodniego” w Chicago. Ukazały się one drukiem w 2004 r. w Polsce pod tytułem PublikacjaZezem.

Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odcinek 127 (reż. OsobaRyszard Wolański).

Jest laureatem:

— nagrody MKiS za reżyserię sztuki Solo na perkusji w 1971 r.,

— nagrody dziennikarzy na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’72 za autorstwo i wykonanie piosenki Z jednej strony śmiech szalony,

— nagrody Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za wykonanie i scenariusz cyklu programów Zezem w 1977 r. i rok później Złotego Szczupaka za ten sam cykl na Festiwalu Widowisk Telewizyjnych w Olsztynie,

— Złotego Knebla na Festiwalu Piosenki Zakazanej w Gdańsku w 1981 r.,

— Złotego Mikrofonu za współpracę przy tworzeniu programów satyrycznych ITR i IMA,

— I nagrody za autorski program kabaretowy na OSET ’85[1].

Grafika i rękopisy

Autor słów do utworów

pokaż wszystkie

Kompozytor muzyki do utworów

Powiązane publikacje (autorstwo)

Powiązane publikacje (związek)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
78541419

Odwiedzin od Grudnia 2010
59717842
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.