Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

jaki samochód Andrzeja Rosiewicza wprowadził go w rzeczywistość drogową, a tym samym przyczynił się do powstania piosenki „Chłopcy radarowcy”?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-03-23 20:20)
Terne, Zofia

Nazwisko, imię

Terne, Zofia

Terné, Zofia

Chajter, Zofia
(właściwie)

Data urodzenia

3 lutego 1909

Miejsce urodzenia

Równe na Wołyniu

Data śmierci

17 sierpnia 1987

Miejsce śmierci

Londyn

Biografia

Piosenkarka, pianistka, gitarzystka, kompozytorka i aktorka. W 1920 r., uciekając wraz z rodziną przed ofensywą sowiecką, znalazła się we Lwowie. Tam uczęszczała do gimnazjum. Po zakończeniu wojny polsko-sowieckiej rozpoczęła w 1922 r. naukę śpiewu w szkole muzycznej w Stanisławowie. Następnie studiowała w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie – w klasie śpiewu solowego oraz klasie fortepianu. Debiutowała wiosną 1927 r. w Kasynie i Kole Literackim przy ul. Akademickiej we Lwowie. Na pierwszym swym koncercie publicznym wykonywała pieśni Mieczysława Karłowicza, OsobaStanisława Niewiadomskiego i OsobaWitolda Friemanna.

23 czerwca 1927 r. zdała egzamin w Związku Artystów Scen Polskich z zakresu śpiewu. Otrzymała engagement do teatru „Qui pro Quo” w Warszawie i zadebiutowała tam jesienią 1927 r. Pierwszy sukces odniosła w rewii Rób coś w 1928 r. W „Qui pro Quo” występowała do końca sezonu 1930/1931. W latach 1931–1933 śpiewała w teatrze „Banda” (brała udział nie tylko w rewiach, lecz także w operetkach, np. w Pięknej Galatei Franza von Suppégo w styczniu 1933 r.). Od września 1933 do kwietnia 1934 r. występowała w kabarecie literacko-artystycznym „Cyganeria” w Hotelu Angielskim. W następnym roku brała udział w przedstawieniach teatrów: „Hollywood” i „Stara Banda”, zaś od 1 sierpnia 1935 r. do wybuchu II wojny światowej występowała nieprzerwanie w „Cyruliku Warszawskim”. W 1937 r. śpiewała w filmie Parada Warszawy. Na płytach „Syreny Record” pojawiła się w 1929 r. Nagrywała również dla firmy „Odeon”. W repertuarze miała przeboje przeważnie specjalnie dla niej napisane lub z myślą o niej adaptowane, np. Gdy zakwitną białe bzy, Tyle jest miast, Kiedy będziesz zakochany. Utwory te stały się jej wizytówka artystyczną. Ostatnie występy piosenkarki odbyły się w sierpniu 1939 r. w teatrzyku OsobaFryderyka Járosy’ego „Figaro”.

Na przełomie 1939 i 1940 r. znalazła się we Lwowie i do chwili wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941 r. śpiewała w Lwowskim Teatrze Miniatur. Z teatrem tym występowała w różnych miastach, m.in. kwietniu 1941 r. w Moskwie, w czerwcu w Kujbyszewie, w lipcu w Taszkiencie, Samarkandzie, Bucharze, Aszchabadzie, Frunze, Ałma-Acie.

Teatr został później wcielony do armii polskiej pod dowództwem generała Władysława Andersa. 27 października 1941 r. Terné znalazła się w Buzułuku. Otrzymała przydział do Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet w ZSRR. Następnie służyła w Armii Polskiej na Wschodzie, a później w 2 Korpusie – najpierw w Oddziale Kultury i Prasy, potem w Wydziale Dobrobytu Żołnierza. Za swą działalność w teatrze wojskowym (kolejno w: „Czołówce” „OsobaRef-Rena”, „Polish Parade” i Teatrze Polowym 2 Korpusu) oraz za występy na linii frontu, została odznaczona Krzyżem Monte Cassino, Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz innymi polskimi i angielskimi odznaczeniami wojennymi.

Po demobilizacji w 1946 r. zamieszkała na stałe w Londynie. Występowała tam w Teatrze Polskim, w teatrach OsobaMariana Hemara, OsobaWiktora Budzyńskiego, „Ref-Rena” (gdzie wykonywała piosenkę pt. Coquelicot – największy swój przebój z lat emigracyjnych), Ryszarda Kiersnowskiego oraz w lokalach rozrywkowych i kawiarniach: „Chez Sophie” (stałym gościem był tam książę Kentu), „Green Street”, „Tsarevitsch” i innych. Nagrywała płyty, m.in. dla wytwórni „Carinia”[2].

Jej głosu słuchali także rodacy na falach Rozgłośni Polskiej Radia BBC i RWE. W 1960 r. przyjechała po raz pierwszy po wojnie do Warszawy, którą odwiedzała później kilkakrotnie. Koncertowała, dokonała serii nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia[1], występowała z recitalami w kawiarni „Nowy Świat”, brała udział w programach telewizyjnych. Jej mężem był po wojnie malarz Stanisław Mikuła, pochodzący ze Lwowa. Spoczęła w kwaterze polskich artystów na North Sheen Cementery. W testamencie zapisała swój majątek na rzecz Schroniska dla Aktorów Weteranów w Skolimowie pod Warszawą, dzięki czemu postawiono tam nowy pawilon dla pensjonariuszy[2].

Jej karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji „Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej” odcinek 150 (reż. OsobaRyszard Wolański)[1].

Grafika i rękopisy

Popularne wykonywane utwory

Powiązane fonogramy

Powiązane publikacje (związek)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
79309829

Odwiedzin od Grudnia 2010
60474030
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.