Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

która polska pieśń była śpiewana przez wojska polskie przed bitwami z Krzyżakami, np. pod Dąbkami?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2018-05-14 18:13)
Witas, Stefan

Nazwisko, imię

Witas, Stefan

Witas-Nowita, Stefan

Nowita, Stefan
(pseudonim)

Data urodzenia

26 czerwca 1908

21 czerwca 1908
Data wg Ryszarda Wolańskiego.

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

16 sierpnia 2006

18 czerwca 2006
Data wg Ryszarda Wolańskiego.

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Śpiewak operetkowy, aktor, piosenkarz[1]. Studia śpiewacze rozpoczął w warszawskiej szkole śpiewu tenora La Scali Umberto Macneza. Po raz pierwszy wystąpił publicznie na popisie szkoły w 1927 r. w sali Państwowego Konserwatorium Muzycznego. W następnym roku jako jeden z pierwszych polskich pieśniarzy stanął przed mikrofonem Polskiego Radia. W maju 1932 r. został laureatem „Konkursu Młodego Śpiewaka”, który odbył się w Warszawie pod patronatem Jana Kiepury. Wkrótce zadebiutował na płytach gramofonowych firmy „Columbia”. Na debiutanckiej płycie ukazały się dwie pieśni: La Paloma (Chłopcy na nas już czas) OsobaSebastiana Yradiera oraz Miguella (Princesita) OsobaJose Padilli (z tekstami OsobaWalerego Jastrzębca). W „Columbii” nagrywał do 1935 r.

W 1933 r. rozpoczął występy estradowe. Debiutował na scenie Warszawskiej Opery Kameralnej „Buffo”. Obecny na inauguracyjnym przedstawieniu OsobaMateusz Gliński napisał: Stefan Witas jest obiecującym tenorem, o głosie dźwięcznym, a przy tym lekkim i giętkim. Głosy tego specyficznie włoskiego rodzaju spotyka się u nas nieczęsto, toteż wielką opieką należy otoczyć ten wybitny, niepowszedni talent. Do września 1939 r. wystąpił w premierach około 25 operetek w Polskim Radiu oraz w blisko 300 audycjach muzyczno-wokalnych. Był m.in. częstym gościem Podwieczorku przy mikrofonie, począwszy od pierwszej audycji. W drugiej połowie lat trzydziestych śpiewał w lokalach rozrywkowych, m.in. w kawiarni „Swann”, w restauracji „Gastronomia”, music – hallu „Alhambra”, kawiarni artystycznej „IPS” oraz w najelegantszym kinie stolicy – „Colosseum”. Występował również na estradach i scenach teatralnych wielu miast Polski, biorąc udział w objazdach artystycznych organizowanych przez „Ormuz”. W 1938 r. śpiewał gościnnie we Lwowie w operetce Sisi Fritza Kreislera. Od tego czasu zaczęło się zainteresowanie artysty teatrem muzycznym i aktorstwem.

Od 1935 do 1938 r. nagrywał płyty dla firmy „Odeon”. Używał wówczas pseudonimu Stefan Nowita oraz występował pod nazwiskiem Witas-Nowita.

Z wytwórnią „Syrena Record” związany był od lutego 1938 r. Ostatnie płyty nagrał w kwietniu 1939 r. W sumie w latach trzydziestych utrwalił ponad 200 utworów. Dzięki włoskiej szkole śpiewu mógł wykonywać bardzo urozmaicony repertuar. W jego nagraniach znalazły się arie operowe i operetkowe, pieśni i kolędy, piosenki kabaretowe i utwory taneczne[2]. W 1937 r. zdobył nagrodę w konkursie Polskiego Radia na najpopularniejszego piosenkarza (obok OsobaMieczysława Fogga, OsobaTadeusza Faliszewskiego i OsobaJanusza Popławskiego)[1]. Był to szczyt kariery artysty w okresie międzywojennym. 3 czerwca 1939 r. został członkiem Związku Artystów Scen Polskich. Ostatni raz przed wybuchem II wojny światowej wystąpił 27 sierpnia 1939 r. w koncercie z okazji II Dorocznej Wystawy Radiowej, transmitowanym przez Polskie Radio z gmachu YMCA w Warszawie.

W okresie od jesieni 1939 r. do połowy 1940 r. przebywał we Lwowie. Następnie przez półtora roku śpiewał w kawiarniach w Warszawie, Krakowie i Lublinie. Od 1942 r. do momentu wybuchu powstania warszawskiego występował kolejno w teatrach: „Kometa”, „Figaro” i „Bohema” oraz brał udział w tajnych koncertach muzyki polskiej. Po wojnie był związany z teatrem „Syrena”, a od 1955 r. z Operetką Warszawską (m.in. w dorobku miał ponad 500 występów w Życiu paryskim OsobaJakuba Offenbacha)[2], w której był filarem repertuaru komediowego. Śpiewał arie operowe, operetkowe i piosenki, m.in. UtwórTangolita (z opery Bal w Savoyu, muz. OsobaPaul Abraham, sł. OsobaAndrzej Włast), Maleńka (z opery Polowanie na lamparta, muz. OsobaMieczysław Mierzejewski, sł. OsobaKora Jaroszowa), Niebieskie róże (z opery Taniec szczęścia, muz. OsobaJulian Front, OsobaStanisław Ferszko, sł. OsobaLeopold Brodziński, OsobaJerzy Krzemiński). Posiadał także w repertuarze piosenki dla dzieci, kolędy, a nawet standardy jazzowe, które śpiewał na festiwalu Old Jazz Meeting ’74 z ZespółAsocjacją Hagaw. Kontynuował też współpracę z Polskim Radiem. Występował w słuchowiskach, współpracował z Radiowym Teatrzykiem Eterek i Podwieczorkiem przy mikrofonie. W filmie zadebiutował epizodyczną rolą w Sprawie do załatwienia w 1953 r[1]. Zagrał również w kilku innych produkcjach, m.in. Irena do domu i Pan Anatol szuka miliona.

W 1979 r. przeszedł na emeryturę. W 1991 r. ukazała się płyta Polskich Nagrań pt. Stefan Witas – w kręgu wspomnień, na której przypomniano szereg przedwojennych nagrań artysty[2].

Popularne wykonywane utwory

pokaż wszystkie

Powiązane fonogramy

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2018-07-26 21:59
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
79241686

Odwiedzin od Grudnia 2010
60406529
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.
To jest archiwalna odsłona strony i bazy CBPP.